پس از انقلاب صنعتي، انديشه اقتصادي، محور برنامه‌هاي توسعه را تشكيل مي‌داد و رشد اقتصادي ، افزايش درآمد سرانه و توليد ناخالص ملي، شاخص‌هاي توسعه جامعه‌ها به حساب مي‌آيد.
در ايران هم برنامه توسعه اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي از سال 1327 شروع شد و تا قبل از انقلاب اسلامي 5 برنامه ميان مدت و بعد از انقلاب 4 برنامه توسعه اجرا شد. كالبد شكافي اين برنامه‌ها نشان مي‌دهد كه نگرش اقتصادي و نوسازي فيز?كي همواره غالب بوده و به ابعاد اجتماعي توسعه توجه نشده است.
كتاب "برنامه ريزي اجتماعي" به گفته نويسنده‌اش قدمي براي پر كردن اين خلا برنامه ريزي در كشور است.
اين كتاب 8 فصل دارد.
ابعاد مفهومي برنامه ريزي اجتماعي، مباني نظري برنامه‌هاي اجتماعي، سياستگذاري اجتماعي، برنامه ريزي اجتماعي و اصلاح و تغيير اجتماعي، ساختار سازماني و نظام برنامه ريزي اجتماعي و برنامه ريزي مشاركتي، سنجش و ارزيابي برنامه‌هاي اجتماعي، حوزه‌هاي برنامه ريزي اجتماعي و پيشينه و روند برنامه ريزي اجتماعي در جهان و ايران عنوان فصل‌هاي كتاب هستند.
موسسه فرهنگي و هنري راهدانه اين كتاب را در 277 صفحه با قيمت 4هزار تومان منتشر كرده است.